boyoz

izmire özgü mayasız hamur işi.
izmir dışında da giderek yaygınlaşmaya başlayan yiyecek.

izmir dışındaki bazı marketlerde dondurulmuş olarak satılıyor. ancak gecenin bir yarısı bira üzerine sıcacık mideye indirmedikten sonra bir anlamı yok gibi.
iber yarımadasına özgü bir yiyecektir. ispanyolca konuşulan bütün ülkelerde tatlı tuzlu farklı modelleri vardır. 1492 yılının 31 temmuz'unda bildiğimiz üzere museviler ispanya'dan çıkarılırlar. sonra bu musevilerin şanslı olanlarına osmanlı kapıyı açar. ikinci bayezid bu musevileri izmir, selanik ve istanbul çevresine yerleştirir. izmir'e yerleşen museviler (sefarad cemaati) boyoza dinsel bir anlam yükleyerek pişirirler. sadece izmir'de değil diğer başka yerlerde yaşayan sefaradlar da dinsel ayinleri için boyoz pişirirler. fakat boyozun ticarileşmesi/sekülerleşmesi izmir'de olur. 500 yıldır sefaradlar tarafından tüketilen boyoz 1950-55 yılları arasında musevi fırıncılar tarafından satılmaya başlanır ve izmir'in vazgeçilmezleri arasına girer.
fazla yağlı tadı tuzu olmayan boş pişmiş hamur. keyifsiz, gereksiz ve aynı zaman da tiksinçtir. zaten böyle bir yiyecek bu topraklardan beklenirdi.

not: 20 yıllık fırıncıyım.
bir izmirli olmayarak gerçekten bunun neden bu kadar abartıldığına anlam veremedim, boş hamur.
herhangi bir izmir kahvaltısında haşlanmış yumurta eşliğinde bulabileceğiniz nedensizce sevdiğimiz ponçik bir yağ torbasıdır kendileri.
haşlanmış yumurta ile ayrılmaz ikilidir.
izmirli olmayanlar için yağlı milföy hamurundan başka bişey değildir. haa işte o izmirli olmayanlar varya onlar benim boyozumu yesinler.
1492'de türkiye'ye yerleşen sefaradlar tarafından anadolu ve özellikle izmir mutfağına katılmış, izmir damak tadı ile özdeşleşmiş, mayasız bir hamur işidir, candır.
  • /
  • 2